با تو هستم فرهاد ....

تیشه بیهوده بر این کوه مزن !

که دگر شیرینی ، دیده اش گرم تمنای تو نیست

و صدایه زدن تیشه ی تو قلب بی ارزش من را به تپش

باز نخواهد آورد ...

در زمستان بلندی که گذشت ...

قلب من در قفس جسم ، قدمی مانده به دیوار عدالت پژمرد

قلب من طوری مُرد ؛

که دگر آن نفس گرم تو هرگز نتوانست مرا زنده کند ...

شاید از روز ازل ؛

از همان روز که گویند خداوند ِ بزرگ

از دَم ِ خود به بشر عشق دمید

من به بازی پی ِ دیدار شیاطین بودم

و یقیین در آن روز

اولین کس که خداوند در او عشق دمید

تویه مجنون صفت و عاشق و شیدا بودی

با تو هستم فرهاد ... !

مشت بیهوده بر این خانه مزن  !

که فرو ریخته این میکده از باد خزان ...