گاه گاهی که دلم می گیرد به تو می اندیشم

خوب در یادم هست چه شبی بود آن شب !

تو همان نو گل دیرینه و من برگ زردی که فتاده ست به خاک

و من اندر عجب این دیدار که تو بعد از سالها همچنان زیبایی !

کاش می دانستی که چه کردی با من

در همان لحظه که لبریز ز شوقت بودم

چشم برگرداندی و مرا سوزاندی...

نه، باید به زمان حال کامل، تنها به زمان حال بنویسم.

باید به زمان گذشته ی دور در حال بنویسم.تو در زندگی روزمره ات

مرا به دوردست ها می بری،تا به آن جا که زندگی روزمره و عشق ابدی در

آغوش یکدیگر رقص را آغاز می کنند.

من منتظر بازگشت تو هستم،دست خودم نیست،من منتظر غیر منتظره ام.

منتظر چه چیز دیگری می توانم باشم. من به آن چه امید بستنی نیست، امیدوارم.

این روزا فرانک............. هیچی بیخیال

حضور ــ غیاب، کلام  ــ سکوت. حالا فقط در یکی از این حالت ها دست و

پا می زنم و به گونه ای بی انتها در آن سقوط می کنم: گفت و گویی گنگ،

سکوتی ممتنع،نت هایی اشتباه.

برای از دست دادن چیزی،باید اول صاحب آن بود.ما هیچ وقت در این

زندگی صاحب چیزی نیستیم و هیچ وقت چیزی را از دست نمی دهیم.در

این زندگی فقط باید آواز خواند،باید با غبار روان های عاشق مان از ته

گلو، از ته مغز ،از ته قلب، از ته روح آواز بخوانیم.

همواره می دیدمت.حتی تنهایی ام در این خانه،از تو لبریز بود.

تنهایی ام در این خانه با امید به دیدار مجدد تو دوست داشتنی بود و من

بی توجهی کردم. ما موضوع صحبتمان را انتخاب نمی کردیم، درباره ی

هر چیزی حرف می زدیم. درباره خدا ، پول ، بچه ها ،کتاب و خاطره هایی

که همراه تو بودم. ، امروز به نظرم افسانه ای می آیند.آن ها برای من بیش از

کشورهای دور دست رویایی هستند و من بی توجهی کردم.

تو نبوغ آن را داشتی که کلام را به یک جشن بدل سازی و من خیال می کردم

که این کلام،این کلام خیال پرداز و شاد،بی پایان است.

من با سادگی هر چه تمام تر ،شاخ و برگ جدایی را بر فراز

زندگی مان فراموش کرده بودم و فراموش کرده بودم که این شاخ و برگ

می تواند ناگهان تیره گردد و بر ما سنگینی کند.و ناگهان دیگر کسی

نیست تا غم و شادیم را با او در میان بگذارم،کسی نیست تا به کلمه های

روز مره ی زندگی ، ملایمت پلووری افتاده بر شانه را در شب های تابستانی

ببخشاید. در شب های تابستانی ، زمانی که درخت های بزرگ جز سرما و

ظلمت چیزی نمی بخشند

خانه که نیستم
کلید را همان دم در
زیر گلدان همیشگی مان گذاشته ام
رؤیایت اگر آمد
پشت در نمی ماند...

تمام شبها یلدا هستند

                  وقتی تو نباشی...  

روز برگ ریزانت طلایی....

خورشید پاییزت گرم ودل نواز...

گل رویت از دست خزان در امان....

چشمان مهربانت سرشار از زیبایی....

دستان پر مهر ت  میزبان پرستو های دلتنگ.....

و دلت سبزو لبت پر خنده....

در این پاییز طلایی پوش همه را برایت آرزو دارم

ای که همه فصل دلم با تو بهار می شود......

امشب قاصدك خیالم را فوت كرده ام،

مرا به دستان باد بسپار

دلم براي تو

  چرکين شده است 

 که با بغض تنهاييت

در همين تشت، شسته مي شوم

  و بي تابي ام را سر مي خورم

روي بندهاي رختي که

   اصطکاکشان آتشم مي زنند

تا من اصلا گور به گور نشوم و تو 

دريغم کني از 

 يک فنجان يخ در بهشت داغ 

که زير باران

      زير گرفته شوم 

اما چقدر زود سنگفرش اين خيابان

   روي سرم نشست کرد 

  و تو آن گوشه

   سالهاست که بي سايه مانده اي

اين خيابان درخت ندارد

برگرد...

۴ هفته گذشت

گویند که یک نگه برد ایمان را

بنما نگهی ز کف ببر آئینم ...

تقدیم به فرانک عزیزم ....

جوجوی کوچولو که جز خدا و عشقت هیچ همدمی نداره هنوز داره از دلتنگی تو پرپر میزنه .

فرانک خوبم عزیز دل خستم خیلی دلم برات تنگ شده خوشبحال اونیکه هر روز و هر لحظه کنارته و

 تورو میبینه الان معنی حسادت و میفهمم . آره حسادت میکنم به اونیکه  ......

ولی من همیشه و همه جا حسرت با تو بودن و میخورم تو تنها عشق زندگی من بودی و میمونی .

  دردت بجونم .چی بگم از این دل تنگ و حسرتای

 به دل مونده .الهی دورت بگردم مواظب خودت باش ، دوستت دارم اونقدر که فقط خدا میدونه .....

                                             تقدیم به وجود با ارزش فرانکم که برام یه دنیاست ....

     اما به من بگو که آیا من نیز در روزگار آمدنت هستم؟

اگر یار مرا دیدی به خلوت

بگو ای بی وفا ای بی مروت

گریبانم ز دستت چاک چاکو

نخواهم دوخت تا روز قیامت

بی همگان به سر شود بی ‌تو به سر نمی‌شود
داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی‌شود

دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو
گوش طرب به دست تو بی‌تو به سر نمی‌شود

جان ز تو جوش می‌کند دل ز تو نوش می‌کند
عقل خروش می‌کند بی‌تو به سر نمی‌شود

خمر من و خمار من باغ من و بهار من
خواب من و قرار من بی‌تو به سر نمی‌شود

جاه و جلال من تویی ملکت و مال من تویی
آب زلال من تویی بی‌تو به سر نمی‌شود

گاه سوی وفا روی گاه سوی جفا روی
آن منی کجا روی بی‌تو به سر نمی‌شود

دل بنهند برکنی توبه کنند بشکنی
این همه خود تو می‌کنی بی‌تو به سر نمی‌شود

بی تو اگر به سر شدی زیر جهان زبر شدی
باغ ارم سقر شدی بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو سری قدم شوم ور تو کفی علم شوم
ور بروی عدم شوم بی‌تو به سر نمی‌شود

خواب مرا ببسته‌ای نقش مرا بشسته‌ای
وز همه‌ام گسسته‌ای بی‌تو به سر نمی‌شود

گر تو نباشی یار من گشت خراب کار من
مونس و غمگسار من بی‌تو به سر نمی‌شود

بی تو نه زندگی خوشم بی‌تو نه مردگی خوشم
سر ز غم تو چون کشم بی‌تو به سر نمی‌شود

هر چه بگویم ای سند نیست جدا ز نیک و بد
هم تو بگو به لطف خود بی‌تو به سر نمی‌شود

خوبي فرانك

ايميل برات ميفرستادم

فكر كردم ميتوني بخوني!

چه خبرا؟

فرانك يه چيزي در مورد دوستت نوشته بودي!!! متوجه نشدم چي نوشتي!!!!

خيلي دوست دارم!!!!

منتظرتم!

به انتظار بیندیش که چه صبورانه در تمامی لحظات مارا همراهی می کند واما ما...

چه عجولانه و با شتاب منتظر پایان انتظار هستیم غافل از اینکه انتظار هیچ گاه ما را تنها رها نخواهد کرد زیرا...

پایان هر انتظار آغاز انتظاری دیگر است

آری آغاز دوست داشتن است

گر چه پایان راه ناپیداست

من دگر به پایان نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

بیدار می شوم تا باز بخوابم ، در بیدار شدن شتاب نمی کنم . احساس می کنم تقدیر

من آنجاست ، که امکان ترس نمی یابم . جایی که می بایدم رفت می روم ، و می آموزم .

اگر اشک چشمان را فراموش کند

اگر مرگ انسان را فراموش کند

اکر تو مرا فراموش کنی

من تو را هرگز فراموش نخواهم کرد ...

بنام پروردگار لیلی و مجنون

حکمرانان سرزمین عشق

آنروزها در حجم پندارم

بودنت چه سهم حقیری بود 

و حالا در نبودنت

این طنین نام توست

که از حنجره ناقوسها آواز می شود

فروغ راست می گفت

انسانها با صدا می شکنند

و با سکوت فراموش می شوند

...................

او نیز راست می گفت

تنها صداست که می ماند

اما گویی صدا هم نمی ماند

شاید محبت بماند ....

چترها را باید بست

زیر باران باید رفت

با همه مردم شهر زیر باران باید رفت

زیر باران باید برد

فکر را ، خاطره را

دوست را زیر باران باید دید

عشق را زیر باران باید جست

مرا ببوس مرا ببوس
براي آخرين بار
ترا خدا نگه‌دار
كه مي‌روم به سوي سرنوشت
بهار ما گذشته
گذشته‌ها گذشته
منم به جستجوي سرنوشت
در ميان طوفان
هم‌پيمان با قايقران‌ها
گذشته از جان
بايد بگذشت از طوفان‌ها
به تيره شب‌ها
با يارم دارم پيمان‌ها
كه برفروزم آتش‌ها
در كوهستان‌ها
شب سيه سفر كنم
زِ تيره راه گذر كنم
نگه كن اي گُل من
سرشك غم به دامن
براي من ميفكن
مرا ببوس مرا ببوس
براي آخرين بار
ترا خدا نگه‌دار
كه مي‌روم به سوي سرنوشت
بهار ما گذشته،
گذشته‌ها گذشته
منم به جستجوي سرنوشت
دختر زيبا
امشب بر تو مهمانم
در پيش تو مي‌مانم
تا لب بگذاري بر لب من
دختر زيبا از برق نگاه تو
اشك بي‌گناه تو
روشن سازي يك امشب من
مرا ببوس
براي آخرين بار
ترا خدا نگه‌دار
كه مي‌روم به سوي سرنوشت
بهار ما گذشته
گذشته‌ها گذشته
منم به جستجوي سرنوشت

دانلود:

http://www.4shared.com/file/8167487/9078d88b/Golnaraghi_-_Mara_beboos.html

گر مذهب مردان عاقل داری

یک عشق بسنده کن که یک دل داری

در پايان شب

من هم آن روزها را پشت سر گذاشته ام.

روزهاي الزام و بايد ها

            روزهاي زندگي دوگانه:

                 در خانه به گونه اي بودن و بيرون از خانه

                                      تظاهر به آنچه ديگران مي پسندند.

امروز اگر خسته ام

         امروز اگر تحمل كوچكترين ناملايمي را ندارم

                                 اين تحفه شايد يادگار آن روزها باشد.

                 ولي مي دانم هر شبي را پاياني است.

شد ۲هفته!

برای تو می نویسم که بودنت بهار و نبودنت خزانی سرد است
تویی که تصور حضورت سینه بی رنگ کاغذم را نقش سرخ عشق می زند
در کویر قلبم از تو برای تو می نویسم
ای کاش در طلوع چشمان تو زندگی می کردم
 تا مثل باران هر صبح برایت شعری می سرودم
آن گاه زمان را در گوشه ای جا می گذاشتم و به شوق تو اشک می شدم
و بر لبهای مه آلودت می لغزیدم
ای کاش باد بودم و همه عصر را در عبور می گذراندم
تا شاید جاده ای دور هنوز عطر خوش تنت
را وقتی از آن می گذشتی در خود داشته باشد
که مرهمی شود برای دلتنگی هایم ................................

کاش اينجا بودي

کاش در باغچه سبز دلم مي ماندي

کاش شعر غم من را

ز افق هاي غريب نگهم مي خواندي

کاش اينجا بودي

کاش گلهاي فراق تو گهي مي پژمرد

کاش گنجشک دلت

در غم من مي آزرد

و جدايي مي مرد

کاش اينجا بودي

کاش اينجا بودی ...

اگر یار مرا دیدی به خلوت

بگو ای بی وفا ای بی مروت

گریبانم ز دستت چاک چاکو

نخواهم دوخت تا روز قیامت

دوری بین من و تو ٬ دوری ماهی و دریاست

                                              دوری بین من و تو ٬ دوری ماه و تماشاست

به يك چيز مي توانم افتخار كنم ، در اوج دنيا هم به يادت هستم .

از آن روز تا به امروز در حال خودم نیستم !

انگار مستم و در این دنیا نیستم !

از آن لحظه تا به این لحظه در فکر تو هستم ،

....همچنان به فکر عهدی هستم که با تو بسته ام !!

از آن ثانیه تا این ثانیه ، تک تک لحظه ها را شمرده ام ،

در هر ثانیه آرزوی دیدن دوباره تو را کرده ام!

انگار حقیقت است که حال من خراب است ،

احساس میکنم دوای درد من شراب است !

تو بگو من چرا اینگونه ام ؟

نه نمیخواهم باور کنم که عاشقم !

نه اینبار حس میکنم که عاشق شدم

دل به دریا زدمو از یاد تنهایی فراموش شدم!

دست خودم نبود دل به دریا زدنم ،

نمیدانستم اینگونه غرق تو میشوم !

از آن روز تا به امروز ، روز به روز ، از دیروز دیوانه تر میشوم!

از آن لحظه تا به این لحظه ، لحظه به لحظه از گذشته عاشقتر میشوم!

فکر نمیکنم دوباره ببینم روزهای آرام تنهایی را !

باور نمیکنم لحظه تلخ جدایی را ،

بعد از تو دیگر فرصتی برای تنها ماندن ندارم ،

چون بار زندگی را میبندم و جایی در این دنیا ندارم!

همانطور که تنها صدای بهانه ثانیه ها ( منظور تیک تیک ثانیه هاست) را میشونم ، 

و دقیقه ها آرامند،مثل ثانیه ها برای دیدن تو بهانه میگیرم ، 

و همچو دقیقه ها آرام و  نفسگیرم

راستی قول دادم بدون اجاز  تو شراب نخورم!!! پس بدون این همش شعر بود