خیلی دوست دارم بنویسم ،

اما انگار سکوت کنم ،بیشتر به صلاح باشه!!!!!!!!!!!!!!!

و این سکوت را دوست دارم بخاطر حرفهای بی انتهایش و ابهت بی پایانش.............

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمیچشم آسایش که دارد از سپهر تیزروزیرکی را گفتم این احوال بین خندید و گفتسوختم در چاه صبر از بهر آن شمع چگلدر طریق عشقبازی امن و آسایش بلاستاهل کام و ناز را در کوی رندی راه نیستآدمی در عالم خاکی نمی​آید به دستخیز تا خاطر بدان ترک سمرقندی دهیمگریه حافظ چه سنجد پیش استغنای عشق

دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمیساقیا جامی به من ده تا بیاسایم دمیصعب روزی بوالعجب کاری پریشان عالمیشاه ترکان فارغ است از حال ما کو رستمیریش باد آن دل که با درد تو خواهد مرهمیره روی باید جهان سوزی نه خامی بی​غمیعالمی دیگر بباید ساخت و از نو آدمیکز نسیمش بوی جوی مولیان آید همیکاندر این دریا نماید هفت دریا شبنمی

                             ************************************************

طلوع خورشید نزدیک است.........

و من باران اشکهایم را در برابر چشمانم پنهان می کنم و با لبخند پوچی به نشانه ی تأیید سر تکان می دهم اما خودم می دانم که هرگاه درون خودم را می کاوم همیشه به یک غم بزرگ می رسم که آن غم نبودن توست من در کنار همه تو را کم دارم من سالهاست که با تنهایی مأنوس هستم و در سایه یاین تنهایی از نیرنگ مردم زمانه دورم ومن از چهره ی پر فریب آنها بیزارم.

به ابر وبادو دریا و به کوه و باران و اشک به همه بگویید پیام مرا به ابر بگویید تا بگرید زیرا برای او باید گریست٬ به باد بگویید بوزد هر آنچه زشتی و پلیدی است با خود ببرد و دور بیندازد زیرا او پاک است٬ به باران بگویید ببارد زیرا باریدن کار اوست٬ با اشک خویشتن قلب خود را بشویید و آنگاه با ابرو باد و باران و اشک همصدا شوید و نامش را صدا بزنید زیرا حتی لایق آن هم نیستید٬ ای کوه استواری تو شهرت توست ولی بدان استواری را می شناسم که استواریش مقدس است٬ ای کوه اگر فکر می کنی تنها تو همه چیز را در خود داری و پا بر جایی باید بگویم که تو حتی لیاقت ایستادن در مقابل چشمهای او را نداری چه برسد به رقابت با او...

به جلوه های زیبای شعله شمع چشم دوختم ، زبانه آبی رنگ آن را که گویی هزاران حرف تازه با من داشت می نگریستم و می شنودم.

می سوخت ، می گداخت و در برابرم ذوب می شد و هیچ نمی گفت اما سراپا گفتن بود. کسی نمی داند و نمی تواند بداند که شمع در چشم من چه تصویری داشت.

سوختن ، افروختن ، گریستن ، گداختن و دم بر نیاوردن ، ایستادن و ذوب شدن و روشنی از سوزش خویش به محفل کوران بخشیدن.

آه که چه شباهتی است میان من و شمع !

آســـــمون آرزومـــون

آسمون آرزومون پر از ابرهای تیره ، لالایی واست بخونم تا شاید خوابت بگیره

اگه از خواب نپریدی ، توی خواب خدا رو دیدی ، یه جوری بپرس ازش که دلامون

چرا اسیره . باز که چشماتو نبستی ! ببینم ، باز که نشستی !!! 

میدونم یه جوری هستی که دلت از همه سیره ، اما بهتره بدونی طبق اصل مهربونی

دل واسه عاشق نبودن راه نداره ، ناگزیره . چشای تو شده خسته ، بغض آرزو شکسته

اما باز تو فکر اینی ، اگه من رو نپذیره ؟

بهتره بیدار نشینی ، اونو توی خواب ببینی . واسه دیوونه بودن ، عزیزم همیشه دیره

خوش به حال بعضی مردم که شدن تو زندگی گم ، التماس بی گناها پیششون چقدر حقیره

نه به فکر عطر یاسن ، نه به فکر التماسن ، خنده داره واسشون که دل ما یه جایی گیره

چی بگم ! شبم تموم شد . ندیدم اونو ، حروم شد . کاش میدونستی که یکی اینجا بدجوری

واسش میمیره ، کاش که بود یه قطره بارون واسه طرح نامه هامون ،

به دل همیشه دریات از کسی که تو کویره .

دوســــــــتت دارم

گفتم دوستت دارم نگاهي به من کرد و گفت: چند تا؟ دستام رو بالا آوردم و تمام انگشتهاي

دستمو نشونش دادم اما اون به کف دستام نگاه مي کرد که خالي بود

عــــــــــــــاشقـــانه

عاشقانه دستهایش را گرفتم. گرمای عجیبی در سینه جانم را می سوزاند.عطر عجیبی پراکنده بود. حالتی داشتم وصف ناپذیر. گویی توآسمون بودم. به من لبخند می زد و در انتظار جوابش بود. گویی هوش از سرم پریده بود. نبضشوتو دستام حس می کردم. حتم داشتم اون هم همینطوریه. حس می کردم، آسمان،زمین، و همه چیز مال منه . آتیشی تو دلم به پا بود. آتشی بالاتر از زمان و جسم.
تنها چیزی درونم را آزار می داد, شرم داشتم در چشماش نگاه کنم. لیاقتش را نداشتم.

کاش بودند ستاره ها، تابه من حسودی می کردند.