می کشندم که ز راه تو کنارم بزنند

چشم های تو کجایند که زارم بزنند

راه چشمان مرا بر تو گرفتند چه سود؟

بی تو یاغی تر از آنم که مهارم بزنند

زخمه عشق توام گر بنوازند به چنگ

شیون ساز توام گر به سه تارم بزنند

سر چشمان تو هرچند شلوغ است بگو

سرکی هم به دل بی کس و کارم بزنند

برسرمقبره ام عکس تو را خواهم کوفت

دیگر ساعتی بر دست من نخواهی دید!من بعد عبور  ریز عقربه ها را مرور نخواهم کرد!وقتی قراری  بین نگاه  من و بي اعتنايي نگاه تونيست،
ساعت به چه کار من می آید؟؟؟
می خواهم به سرعت پروانه ها پیر شوم!مثلِ همین گل سرخ  لیوان نشین،
که پیش از پریروز شدن امروز مي پژمرد!
دوست دارم که یک شبه شصت سال را سپری کنم،
بعد بیایم و با عصایی در دست،
کنار خیابانی شلوغ منتظرت شوم،
تا تو بیایی،مرا نشناسي!!
ولی دستم را بگیری و از ازدحام خیابان عبورم دهی!حالا می روم که بخوابم!خدا را چه دیده اي؟
شاید فردا
به هیئت پیرمردی برخواستم!تو هم از فردا،
دست  تمام پیرمردانِ وامانده در کنار  خیابان را بگیر!دلواپس نباش!!آشنایی نخواهم داد!قول می دهم آنقدر پیر شده باشم،
که از نگاه کردن به چشمهایم نیز،
مرا نشناسی...!

نمی دانم مسافر کدام غروبم که این چنین خواستهایم بوی ناامیدی می دهد!!

باز دوری وجدایی وبی خبری از لحظه های بی تو

لحظه های من پر شده از توو با تو بودن برای همیشه

حس بودن در کنارت ولمس تنهایی تو وهمآغوشی تو

                  میخکوب

خون چکد از پیکرم

                      محکوم باورهای خویش

بوده ام دیروز هم اگاه از فردای خویش

دوست داشتن کم گناهی نیست میدانم

سزاوارم......

               رواست......

انچه بر من میرسد

زین ناسزا تر هم سزاست

در گذر گاهی که کینه و بی اعتمادی فرمانرواست!!!

تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم
چگونه دل اسیرت شد قسم بر شب نمی دانم
تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبایی
و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم
تو دریایی ترینی آبی و آرام و بی پایان
و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم
تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفاف
و من در آرزوی قطره های پاک بارانم
نمی دانم چه باید کرد با این روح آشفته
به فریادم برس ای عشق من امشب پریشانم
تو دنیای منی بی انتها و ساکت و سرشار
و من تنها در این دنیای دور از غصه مهمانم
تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم
و من در حسرت دیدار چشمت رو به پایانم

یک نفر نیست که غم های مرا بشناسد

دل عاشق، دل تنها ی مرا بشناسد

حجم خاکستری غربت تنهایی من

یک نفر نیست که دنیای مرا بشناسد

یک نفر نیست که از خاموشی چشمانم

شب یلدای غزل های مرا بشناسد

یک نفر نیست که در نیمه شب دلتنگی

غم پنهان، غم پیدا مرا بشناسد

یک نفر نیست که از شعله سوزنده اشک

طلب عشق و تمنا ی مرا بشناسد

یک نفر نیست که غم های مرا بشناسد

دل عاشق ، دل تنها ی مرا بشناسد

بگذار فاصله من وتو کمتر از آنی باشد:

که میخواهیم و نمیتوانیم

که میتوانیم و نمیگذارند

بگذار میان من و تو فاصله ای نماند

به خاطر خودت،

و نه به خاطر من!

که به خاطر این عشق دوستم داشته باش

بیش از آنی که من دوستت دارم

با تو هستم فرهاد ....

تیشه بیهوده بر این کوه مزن !

که دگر شیرینی ، دیده اش گرم تمنای تو نیست

و صدایه زدن تیشه ی تو قلب بی ارزش من را به تپش

باز نخواهد آورد ...

در زمستان بلندی که گذشت ...

قلب من در قفس جسم ، قدمی مانده به دیوار عدالت پژمرد

قلب من طوری مُرد ؛

که دگر آن نفس گرم تو هرگز نتوانست مرا زنده کند ...

شاید از روز ازل ؛

از همان روز که گویند خداوند ِ بزرگ

از دَم ِ خود به بشر عشق دمید

من به بازی پی ِ دیدار شیاطین بودم

و یقیین در آن روز

اولین کس که خداوند در او عشق دمید

تویه مجنون صفت و عاشق و شیدا بودی

با تو هستم فرهاد ... !

مشت بیهوده بر این خانه مزن  !

که فرو ریخته این میکده از باد خزان ...